Η μαγεία της Wicca

Κατ’ αρχήν πριν να σκεφτούμε ποιό είναι το βασικό δόγμα της θρησκείας

της Γουίκα, πρέπει να σκεφτούμε τι είναι μία θρησκεία. Από το Dictionary.com πήραμε την απάντηση : Θρησκεία είναι ένα σύνολο πεποιθήσεων που αφορά την αιτία, την φύση και τον σκοπό του σύμπαντος, ιδίως όταν αυτό εξετάζεται ως το δημιούργημα μίας υπεράνθρωπης οντότητας ή οντοτήτων, συνήθως συμπεριλαμβάνοντας εορτές αφιέρωσης και τελετουργίας, και συχνά περιέχοντας έναν ηθικό κώδικα ο οποίος κυβερνά την διεξαγωγή των ανθρωπίνων σχέσεων. Ας δούμε λοιπόν πως απαντάει η Γουίκα στα παραπάνω. Οσον αφορά την φύση του σύμπαντος, η Γουίκα ως μία παγανιστική θρησκεία και άρα φυσική (νατουραλιστική), αντιλαμβάνεται τη φύση όλη και το σύμπαν ως μία ολότητα. Τα πάντα είναι ένα. Η πρότυπη εικόνα της ανώτερης δύναμης, της δημιουργικής δύναμης του σύμπαντος, ποικίλει, ωστόσο υπάρχει συνήθως ένα κοινό. Η Γουίκα στις περισσότερες παραδόσεις της, πρεσβεύει τον δυιδισμό, δηλαδή το ότι οι συμπαντικές ενέργειες είναι δύο ειδών, θηλυκές και αρσενικές. Αυτό πολύ συχνά οδηγεί στην λατρεία ενός ζεύγους θεών, μίας θεάς και ενός θεού. Υπάρχουν διάφορες παραδόσεις που δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στη θεά και παραλείπουν ως και εντελώς την αναφορά πόσο μάλλον την λατρεία της αρσενικής ενέργειας. Υπάρχουν άλλες παραδόσεις που είναι αφιερωμένες στην ενασχόληση με συγκεκριμένες και ονοματισμένες θεότητες. Υπάρχουν πάλι άλλοι άνθρωποι που αισθάνονται άνετα να κινούνται ανάμεσα σε όλα τα πάνθεα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, ενώ άλλοι επιλέγουν να αναφέρονται αόριστα σε έναν θεό και μία θεά. Είναι όλα αυτά δείγματα ενός άπειρου πνευματικού και συναισθηματικού μπερδέματος? Και εάν όχι, πως μπορούν να συνυπάρξουν στον ίδιο χώρο τόσο διαφορετικές προσεγγίσεις, πόσο μάλλον να θεωρούνται όλες μία ενιαία θρησκεία? Η απάντηση είναι πιο απλή από όσο μπορεί να φανταζόμαστε. Η αρχή του δυισμού πρώτα από όλα είναι μία αλήθεια που φαίνεται να είναι κοινώς αποδεκτή από όλους ακόμη και από τις πιο φεμινιστικές (αφιερωμένες στη θεά) παραδόσεις. Παρατηρόντας τη φύση, που είναι τα πάντα γύρω μας και μέσα μας, φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι όντως παντού αναπαράγεται η αρχετυπική εικόνα του αρσενικού και του θυληκού. Τί είναι λοιπόν όλες αυτές οι διαφορετικές θεότητες και πως μπορεί να θεωρείται ότι λατρεύετε την μία ίδια και απαράμιλη ενέργεια? Οι διαφορετικοί τρόποι αντίληψης του θείου υπάρχουν μόνο διότι η ανθρώπινη αντίληψη είναι περιορισμένη και συχνά χρειάζεται πολύ εξατομικευμένες εικόνες για να συλλάβει την αλήθεια. Οι διάφορες θεότητες δεν αποτελούν παρά τις διαφορετικές όψεις κοπής του ίδιου μεγάλου διαμαντιού. Ολα είναι ένα λοιπόν, και επειδή το διαμάντι αυτό είναι τεράστιο για να το δούμε με τα ανθρώπινά μας μάτια, περιοριζόμαστε στο να κοιτάζουμε μία έδρα του κάθε φορά. Ακόμη και όταν μιλάμε λοιπόν για τη γενική δυικότητα του άρρεν και του θήλυ, στην ουσία και πάλι μίλαμε για τα δύο που είναι όμως ένα, για την ολότητα, τον κύκλο, την μονάδα που πολυδιασπάται. Ετσι λοιπόν, δεν υπάρχουν ζητήματα ορθού δόγματος στη Γουίκα, κάνοντας την μία από τις πλέον ελευθεριακές σύγχρονες θρησκείες. Συχνή παρανόηση της παραπάνω φράσης είναι το ‘άρα Γουίκα είναι ό,τι θέλει ο καθένας’. Αυτό είναι λάθος. Η Γουίκα έχει ένα συγκεκριμένο σύνολο από πεποιθήσεις, οι οποίες μπορεί να είναι ευέλικτες και να επιδέχονται διαφόρων ερμηνειών, ωστόσο είναι συγκεκριμένες. Εκτός από την δυικότητα, υπάρχει συγκεκριμένη αντίληψη σχετικά με τις ασώματες οντότητες και τις μαγικές οντότητες του σύμπαντος. Υπάρχουν συγκεκριμένες λατρευτικού χαρακτήρα εορτές κατά τη διάρκεια του έτους, κατά τις οποίες οι Θεότητες τιμώνται με τελετουργικά που αποκλίνουν μεταξύ τους, ανάλογα με την κάθε παράδοση, αλλά ακολουθούν συνήθως έναν συγκεκριμένο άξονα. Οι γιορτές αυτές είναι 8, οι 4 εκ των οποίων είναι γεγονότα αστρονομικού ενδιαφέροντος (ισημερίες και ηλιοστάσια) και οι 4 υπόλοιπες, που θεωρούνται και σημαντικότερες, είναι εορτές που ακολουθούν την σειρά των γεωργικών διαδικασιών μέσα σε ένα έτος. Τις εόρτές αυτές τις ονομάζουμε Σάββατα (Sabbats) και διακρίνονται στα Μείζονα Σάββατα (Greater Sabbats) και στα Ελάσσονα Σάββατα (Lesser Sabbats). Θα τις εξετάσουμε αναλυτικότερα στην ειδική κατηγορία του site “Ο Τροχός του Ετους” . Υπάρχουν και συγκεκριμένα θρησκευτικά μυστήρια που σηματοδοτούν τον κύκλο της ανθρώπινης ζωής, και έχουν να κάνουν με το πέρασμα από το ένα στάδιο της ζωής στο άλλο (Rites of Passage). Πιό συγκεκριμένα οι Τελετές του Περάσματος είναι: Ευλογία της εγγυμοσύνης, Ευλογία του νεογέννητου, Τελετή ονοματοδοσίας, Τελετή ενηλικίωσης, Τελετή εισαγωγής κάποιου στο βαθμό του “αφιερωμένου” στη θρησκεία της Wicca, Τελετές μυήσεως στον 1ο, 2ο και 3ο βαθμό ιεροσύνης της Γουίκα, Τελετή ένωσης ερωτικού ζευγαριού, Τελετή χωρισμού ερωτικού ζευγαριού, Τελετή περάσματος στην 3η ηλικία, και τέλος Νεκρικά έθιμα και ταφή καθώς και τελετές στη μνήμη των νεκρών. Υπάρχει συγκεκριμένη θεώρηση για τη μεταθανάτια ζωή, η οποία συνήθως είναι αυτή της μετενσάρκωσης, και πάνω από όλα υπάρχει πολύ συγκεκριμένος ηθικός κώδικας διεξαγωγής της μαγικής εργασίας και διεξαγωγής της ζωής των πιστών γενικότερα. Επίσης υπάρχουν τυπικά τρείς βαθμοί της ιεροσύνης, οι οποίοι είναι προσβάσιμοι στον οποιονδήποτε επιθυμεί να τους μελετήσει και να αφιερωθεί σε αυτούς. Κάθε βαθμός διαρκεί τουλάχιστον ένα έτος και μία ημέρα, και σε πολλές παραδόσεις η γραμμή της μύησης περνάει από άνδρα και γυναίκα και το αντίστροφο. Συχνό φαινόμενο είναι, μετά την δημοσίευση τόσων πια βιβλίων, που έκανε την Γουίκα προσιτή σε ανθρώπους που βρίσκονται απομονωμένοι και μακρυά από την όποια παγανιστική κοινότητα, η τελετή της αυτο-αφιέρωσης ή αυτο-μύησης. (Self dedication / self initiation).Αυτό είναι και ένα μέγιστο σημείο διένεξης ανάμεσα στις διάφορες παραδόσεις. Κομβικό σημείο αποτελεί η λογική της μη διαμεσολάβισης. Δηλαδή, οποιοσδήποτε πιστός της Γουίκα, εφ’ όσον το επιθυμεί μπορεί να αποκτήσει έναν ιερατικό βαθμό και έτσι να ιερουργεί – τελετουργεί μόνος του, αποκτώντας μία πολύ άμεση επαφή με το θείο, χωρίς να απαιτείται η μεσολάβηση τρίτων, “χρισμένων – ειδικών” ιερέων. Ο ηθικός κώδικας της Γουίκα συνοψίζεται σε μία σύντομη φράση, “Harm None” δηλαδή “Μην βλάπτετε κανέναν”. Αυτή η σύντομη φράση είναι παράλληλα απόλυτα σαφής και έχει εκατομμύρια προεκτάσεις. Κάθε Γουικανός, πρέπει να σκεφτεί πολύ καλά πριν από την κάθε του κίνηση, και θα πρέπει να εξετάσει λεπτομερώς όλα τα πιθανά σενάρια, καθώς και με ποιόν τρόπο θα μπορούσε να έχει βλαπτικές συνέπειες σε κάποιον άνθρωπο η κάθε του κίνηση. Σε περίπτωση που ανακαλύψει πως υπάρχει έστω και ένα μακρινό ενδεχόμενο να βλάψει κάποιον με μία πράξη του, ένας σωστός Γουικανός δεν θα προχωρούσε ποτέ στην κίνησή του αυτή. Επίσης κομβικό σημείο που συνετέλεσε πολύ στην εξάπλωση της θρησκείας, είναι η αναγνώριση των θηλυκών ενεργειών ως ίσων -και σε πολλές περιπτώσεις σημαντικότερων- των ανδρικών, πράγμα που λειτούργησε πολύ απελευθερωτικά, ιδίως σε μία κοινωνία που κλειδωνιζόταν από το φεμινιστικό κίνημα τις δεκαετίες του ’60 -’70. Ηταν μία ευτυχής συγκυρία που έδωσε θρησκευτική και πνευματική διέξοδο σε πολλές γυναίκες που είχαν κουραστεί από την φαλλοκρατική και πατριαρχική αντίληψη των συνηθέστερων θρησκειών. Επίσης η απλότητα, η αμεσότητα και η φυσικότητα με την οποία όλα συμβαίνουν στη Γουίκα, προσάρτησε ένα μεγάλο μέρος ανθρώπων που ήταν προβληματισμένοι σχετικά με το περιβάλλον και τη φυσική ζωή, και βρήκε πρόσφορο έδαφος στο κίνημα των χίπις. Η τελετουργικότητα από την άλλη, και η μαγεία, ήταν η απάντηση στις προσευχές όλων όσων έκλειναν προς τον μυστικισμό, και είχαν καταδικαστεί σε μία σειρά θρησκειών που στερούταν πλήρως αυτών των στοιχείων (αναφέρομαι κυρίως στον αγγλικανισμό και τον προτεσταντισμό που ήταν τότε κύρια δόγματα της Αγγλίας και των ΗΠΑ, των περιοχών στις οποίες βρήκε πρόσφορο έδαφος η θρησκεία της Γουίκα στην αρχή της ζωής της)

Αρέσει σε %d bloggers: