Η ιστορία των κεριών

Για αιώvες τα κεριά κρατούσαν το φως στην πρόοδο του ανθρώπου.υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα που γνωρίζουμε σχετικά με την γνήσια προέλευση των κεριών.

Αν και συχνά γράφεται πως τα πρώτα κεριά ανακαλήφθηκαν από τους αρχαίους Αιγύπτιους οι οποίοι χρησιμοποιούσαν σαν φανούς το υγρό μέρος του πυρήνα των καλαμιών μαζί με λιωμένο ζωικό λίπος τα οποία δεν διέθεταν φυτίλι όπως τα γνωστά σε εμάς κεριά.Οι Έλληνες ήταν αυτόι οι οποίοι πρόσθεσαν το φυτίλι στα κεριά και εξέληξαν την χρήση τους για πολλαπλούς σκοπούς όπως για να φωτίζουν τον δρόμο των ταξιδιωτών,αλλά και να φωτίζουν τα σπίτια τους τη νύχτα.

Όπως οι αρχαίοι Έλληνες έτσι και οι Αιγύπτιοι όσο και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν το ζωικό λίπος σαν κύριο συστατικό για την δημιουργία των κεριών τους.Στον μεσαίωνα ανακαλύφθηκε το κερί μέλισσας και θεωρήθηκε πολύ μεγάλη πρόοδος η δημιουργία κεριών με αυτό το πολύ χρήσιμο συστατικό το οποίο δεν έβγαζε φλόγα καπνού και καιγόταν ομοιόμορφα και ομαλά.Ήταν όμως πανάκριβα αυτά τα κεριά και μόνο οι εύποροι και οι προύχοντες μπορούσαν να τα αποκτήσουν

. Οι γυναίκες των αποικιών προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στην κηροπλαστική της Αμερικής όταν ανακαλήφθηκε ότι βράζοντας τα γκριζοπράσινα μούρα μπορούσες να παράγεις ένα μοσχομυροδάτο κερί που καιγόταν και αυτό ομοιόμορφα και καθαρά. Η όλη αυτή η διαδικασία του να προσπαθείς να αποσπάσεις το κερί από τις μουριές ήταν όμως εξαιρετικά δύσκολη και κουραστική με αποτέλεσμα με τον καιρό να μειωθεί η ζήτηση τους!! Η ανάπτυξη της φαλαινοθηρίας στα τέλη του 18 αιώνα έφερε την πρώτη ανατρεπτική αλλαγή στην ιστορία της μεσαιωνικής κηροπλαστικής όταν ανακαλήφθηκε το spermaceti,ένα κερί φτιαγμένο από κρυσταλικό λάδι σπέρματος φάλαινας διαθέσιμο σε μεγάλη πυκνότητα.

Όπως το μελισσοκέρι το κερί spermaceti δεν έβγαζε άσχημη μυρωδιά κατά την διάρκεια της κάυσης του. Τα κεριά spermaceti όμως μπορούσες να τα βρείς αρκετά δυσκολότερα από τα μελισσοκέρια και τα κεριά ζωικού λίπους αν και ήταν τα ανθεκτικότερα στις υψηλές θερμοκρασίες.Οι ιστορικοί σημείωσαν πως τα πρώτα τυποποιημένα κεριά ήταν φτιαγμένα από spermaceti. Ήταν κατά την διάρκεια του 19 αιώνα όταν εμφανίστηκαν οι μεγαλύτερες εξελίξεις που επηρέασαν την σύνχρονη κηροπλαστική.Το 1834 ο Joseph Morgan σύστησε μία μηχανή η οποία επέτρεπε την συνεχόμενη παραγωγή φορμαρισμένων κεριών με την χρήση ενός κυλίνδρου ο οποίος διέθετε ένα κινούμενο έμβολο που εκτίναζε τα κεριά κατά την σταθεροποίηση τους. Άλλες εξελίξεις στην κηροπλαστική εμφανίστηκαν το 1850 με την παραγωγή της παραφίνης η οποία ήταν συνδιασμός λαδιού και σχιστόλιθων άνθρακα.

Η επεξεργασία με την απόσταξη των υπολειμμάτων έφυγε αφότου καθαρίστηκε το ακατέργαστο πετρέλαιο,το γαλαζόασπρο κερί που ανακαλήφθηκε μετά απο αυτή την διαδικασία καιγόταν άψογα και χωρίς άσχημη μυρωδιά η κάποιον ενοχλητικό καπνό. Μεγάλη σημασία είχε το χαμηλό κοστολόγιο της παραφίνης η οποία ήταν πιο οικονομική από οποιοδήποτε άλλο προιόν κεριού. Ενώ το χαμηλό σημείο τήξης της παραφίνης απειλούσε την δημοτικότητα του υλικού,η ανακάλυψη του στεατικού οξέος ήρθε να λύσει το πρόβλημα. Σκληρό και ανθεκτικό το στεατικό οξύ παραγώταν στο τέλος του 19 αιώνα και σε όλη αυτή την διάρκεια τα περισσότερα κεριά φτιάχνωνταν με παραφίνη και και στεατικό οξύ.

Το 1879 η κηροπλαστική είχε την πρώτη της κάμψη από την δημιουργία της λάμπας πετρελαίου και η ανάκαμψη της έγινε με την αλλαγή του αιώνα όταν το κερί έγινε πλέον αναγκαίο. Η κατασκευή κεριών εξαπλώθηκε στη διάρκεια του πρώτου μισού του 20 αιώνα στην Αμερική όπως και το πετρέλαιο και η συσκευαστική βιομηχανία κρεάτων. Σήμερα στις μέρες μας τα κεριά συμβολίζουν τον εορτασμό,το ρομαντικό ειδήλιο,ξεχωρίζουν τις περιστάσεις και δημιουργούν ένα ξεχωριστό ντεκόρ με την ξεχωριστή ζεστασιά που προσφέρει η λάμψη της φλόγας τους για όλους!!!!!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΙΣΣΟΚΕΡΙΩΝ Υπάρχουν πολλές αναφορές για το μελισσοκέρι στην ιστορική γραφή, όπως στο μύθο όπου ο Ίκαρος γιος του Δέδαλου έδεσε τα φτερά του με αυτό θέλωντας να πετάξει ψηλά μόνο που πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο, με αποτέλεσμα να λιώσει το μελισσοκέρι και ο Ίκαρος να βρει το θάνατό του. Στα ρωμαϊκά χρόνια ο Πλίνιος, που έζησε από το 23 μ.Χ. και 79 μ.Χ. και περιγράφει ένα λευκό κερί μελισσών που πήρε με βρασμό από κίτρινο κερί μελισσών σε αλμυρό νερό. Αυτό χρησιμοποιούνταν για την θεραπεία εντερικών προβλημάτων καθώς και ως μαλακτικό δέρματος.

Ο Βιργίλιος μεγάλος ρωμαίος Ποιητής έγραψε για τον Πάννα και την φλογέρα του από καλάμια που συγκρατούνται μεταξύ τους με κερί μελισσών. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ξύλινα πάνελ καλύπτονται με το μελισσοκέρι όπως έγραψε ο μεγάλος Έλληνας ποιητής Όμηρος . Πολλοί Ρωμαίοι είχαν τιμηθεί από αγάλματα των ιδίων που γίνονταν από κερί μελισσών και έτσι σήμερα έχουμε την ταινία Land Wax Museum στο LA. Ρωμαίοι φορούσαν επίσης μάσκες θανάτου από το ίδιο υλικό .

Οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν τα κέρινα ομοιώματα των θεοτήτων τους σε τελετές ενταφιασμού . Το 400 π.Χ. Ελληνες ιστορικοί λένε ότι οι Πέσρες το χρησιμοποιούσαν σε μια μορφή ταρίχευσης. Οι Ασσύριοι κάλυπταν δίαφορους οργανισμούς με κερί μελισσών σε μια μορφή βαλσαμώματος . Το 181 π.Χ. όταν οι Ρωμαίοι νίκησαν τους Κορσικανούς τους επέβαλαν τον φόρο των 100.000 λιβρών σε κερί μελισσών.

Οι Ρωμαίοι απαίτησαν κερί μελισσών, όταν κατέλαβαν την πόλη της Τραπεζούντας κατά το πρώτο αιώνα μ.Χ.. Στην Μεσαιωνική Ευρώπη πολλές φορές το κερί ήταν μονάδα μέτρησης του εμπορίου για τους φόρους ή άλλες εμπορικές συναλαγές. Τόσο σημαντικό ήταν το αγνό μελισσοκέρι. Στη ρωμαιοκαθολική εκκλησία χρησιμοποιούνται αποκλειστικά μελισσοκέρια.

Σήμερα το κερί μέλισσας χρησιμοποιείται στα κεριά Αυτοκινήτου , αλλά και στα στιλβωτικά επίπλων. Πριν από την εφεύρεση του ηλεκτρικού τα κεριά χρησιμοποιούνται συνήθως για φωτισμό. Στον ανεπτυγμένο κόσμο σήμερα, τα κεριά χρησιμοποιούνται κυρίως για την αισθητική αξία και τη μυρωδιά τους, ιδίως για να φτιάξετε μια ζεστή, ή ρομαντική ατμόσφαιρα, , καθώς και για θρησκευτικούς ή τελετουργικούς σκοπούς. Αρωματικά κεριά χρησιμοποιούνται και στην αρωματοθεραπεία

.Υπάρχουν πολλές αναφορές για το μελισσοκέρι στην ιστορική γραφή, όπως στο μύθο όπου ο Ίκαρος γιος του Δέδαλου έδεσε τα φτερά του με αυτό θέλωντας να πετάξει ψηλά μόνο που πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο, με αποτέλεσμα να λιώσει το μελισσοκέρι και ο Ίκαρος να βρει το θάνατό του. Στα ρωμαϊκά χρόνια ο Πλίνιος, που έζησε από το 23 μ.Χ. και 79 μ.Χ. και περιγράφει ένα λευκό κερί μελισσών που πήρε με βρασμό από κίτρινο κερί μελισσών σε αλμυρό νερό. Αυτό χρησιμοποιούνταν για την θεραπεία εντερικών προβλημάτων καθώς και ως μαλακτικό δέρματος.

Ο Βιργίλιος μεγάλος ρωμαίος Ποιητής έγραψε για τον Πάννα και την φλογέρα του από καλάμια που συγκρατούνται μεταξύ τους με κερί μελισσών. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ξύλινα πάνελ καλύπτονται με το μελισσοκέρι όπως έγραψε ο μεγάλος Έλληνας ποιητής Όμηρος . Πολλοί Ρωμαίοι είχαν τιμηθεί από αγάλματα των ιδίων που γίνονταν από κερί μελισσών και έτσι σήμερα έχουμε την ταινία Land Wax Museum στο LA. Ρωμαίοι φορούσαν επίσης μάσκες θανάτου από το ίδιο υλικό .

Οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν τα κέρινα ομοιώματα των θεοτήτων τους σε τελετές ενταφιασμού . Το 400 π.Χ. Ελληνες ιστορικοί λένε ότι οι Πέσρες το χρησιμοποιούσαν σε μια μορφή ταρίχευσης. Οι Ασσύριοι κάλυπταν δίαφορους οργανισμούς με κερί μελισσών σε μια μορφή βαλσαμώματος . Το 181 π.Χ. όταν οι Ρωμαίοι νίκησαν τους Κορσικανούς τους επέβαλαν τον φόρο των 100.000 λιβρών σε κερί μελισσών. Οι Ρωμαίοι απαίτησαν κερί μελισσών, όταν κατέλαβαν την πόλη της Τραπεζούντας κατά το πρώτο αιώνα μ.Χ.. Στην Μεσαιωνική Ευρώπη πολλές φορές το κερί ήταν μονάδα μέτρησης του εμπορίου για τους φόρους ή άλλες εμπορικές συναλαγές.

Τόσο σημαντικό ήταν το αγνό μελισσοκέρι. Στη ρωμαιοκαθολική εκκλησία χρησιμοποιούνται αποκλειστικά μελισσοκέρια. Σήμερα το κερί μέλισσας χρησιμοποιείται στα κεριά Αυτοκινήτου , αλλά και στα στιλβωτικά επίπλων. Πριν από την εφεύρεση του ηλεκτρικού τα κεριά χρησιμοποιούνται συνήθως για φωτισμό. Στον ανεπτυγμένο κόσμο σήμερα, τα κεριά χρησιμοποιούνται κυρίως για την αισθητική αξία και τη μυρωδιά τους, ιδίως για να φτιάξετε μια ζεστή, ή ρομαντική ατμόσφαιρα, , καθώς και για θρησκευτικούς ή τελετουργικούς σκοπούς. Αρωματικά κεριά χρησιμοποιούνται και στην αρωματοθεραπεία .

Αρέσει σε %d bloggers: